Etik ve Ontoloji Arasında: Aristoteles ve MacIntyre’da Erdem Etiğinin Metafizik Temeli

Bu çalışma, Aristoteles’in erdem etiği ile ontolojik düşüncesi arasındaki ilişkiyi inceleyerek, erdem etiğinin metafizik temellerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Aristoteles’te etik, insan doğasının ereksel yapısına dayanan bir ontoloji ile sıkı biçimde bağlantılıdır. İyi yaşam (eudaimonia), insanın kendine özgü işlevi olan akla uygun etkinliğin erdemli biçimde gerçekleştirilmesi olarak anlaşılır ve bu anlayış, potansiyel ile aktüel arasındaki teleolojik dönüşüm çerçevesinde temellendirilir. Bu nedenle Aristoteles’te etik, ontolojik bir düzenin pratik alandaki ifadesi olarak ortaya çıkar. Makale ikinci olarak Alasdair MacIntyre’ın modern ahlak eleştirisini ve Aristotelesçi erdem etiğine yönelik yeniden değerlendirme çağrısını ele almaktadır. MacIntyre’a göre modern ahlak düşüncesi, Aristotelesçi teleolojik çerçevenin terk edilmesi sonucunda kavramsal bir kriz yaşamaktadır. Bununla birlikte MacIntyre, Aristoteles’in metafizik biyoloji anlayışını doğrudan yeniden kurmak yerine teleolojiyi toplumsal pratikler, gelenek ve anlatısal bütünlük kavramları üzerinden yeniden yorumlamaya çalışır. Bu bağlamda çalışma, Aristoteles ile MacIntyre arasındaki ilişkiyi basit bir süreklilik olarak değil, ontolojik temellerin dönüştürülmesi süreci olarak değerlendirmektedir. Sonuç olarak erdem etiğinin tamamen metafizikten bağımsız olmadığı; aksine MacIntyre’ın yaklaşımında örtük bir ontolojik zeminin varlığını sürdürdüğü ileri sürülmektedir.

This study examines the relationship between ethics and ontology in Aristotle in order to reveal the metaphysical foundations of virtue ethics. In Aristotle’s philosophy, ethics is closely connected to an ontological framework grounded in the teleological structure of human nature. The good life (eudaimonia) is understood as the virtuous realization of the human function, namely rational activity in accordance with reason. Within this framework, the transition from potentiality to actuality provides the teleological structure through which human flourishing becomes intelligible. Consequently, Aristotelian ethics appears as the practical expression of an ontological order. The paper also analyzes Alasdair MacIntyre’s critique of modern moral philosophy and his call for a reconsideration of Aristotelian virtue ethics. According to MacIntyre, modern moral discourse suffers from a conceptual crisis due to the abandonment of the Aristotelian teleological framework. However, rather than fully restoring Aristotle’s metaphysical biology, MacIntyre attempts to reinterpret teleology through the concepts of social practices, traditions, and narrative unity. In this context, the study argues that the relationship between Aristotle and MacIntyre should not be understood as a simple continuity but as a transformation of ontological foundations. Ultimately, it suggests that virtue ethics cannot be entirely separated from metaphysical assumptions and that MacIntyre’s project still relies on an implicit ontological framework.