Yaşı ve cinsiyeti Bilinen Bir Subadult İskeletinde Atlanto-Oksipital Asimilasyon (Oksipitalizasyon): Osteolojik Tanı ve Adli Kimliklendirme Açısından Nadir Bir Olgu

Atlanto-oksipital asimilasyon (oksipitalizasyon), atlasın (C1) oksipital kemik ile kısmi veya tam füzyonu ile karakterize konjenital bir kraniovertebral eklem anomalisi olup, özellikle subadult osteolojik materyalde son derece nadir bildirilen bir iskelet anomalisidir. Bu çalışmanın amacı, yaşı ve cinsiyeti bilinen bir subadult iskelette tespit edilen atlanto-oksipital asimilasyon (AOA) olgusunu sunmak, tanısal özelliklerini literatür ışığında değerlendirmek, benzer olgularla karşılaşabilecek araştırmacılar için tanısal farkındalığın artırılmasına katkı sağlamak ve bu varyasyonun adli antropolojik incelemelerde kimliklendirme açısından potansiyel değerine dikkat çekmektir. Çalışma materyalini, 2018–2026 yılları arasında Dr. Burhan Nalbantoğlu Devlet Hastanesi Adli Tıp Servisi’ne rutin adli incelemeler kapsamında getirilen 180 insan iskeleti arasında belirlenen, genetik analizlerle kimliği doğrulanmış on bir yaşındaki erkek bireye ait iskelet kalıntıları oluşturmaktadır. İskelet elemanları anatomik konumlarına uygun olarak yeniden düzenlenmiş, parçalı kemiklerde rekonstrüksiyon uygulanmış ve olgu ayrıntılı adli antropolojik incelemeye tabi tutulmuştur. İnceleme sonucunda atlas ile oksipital kemik arasında sol atlanto-oksipital eklem bölgesini kapsayan tam füzyon tespit edilmiştir. Sağ taraftaki postmortem kırıklar ve kemik kayıpları nedeniyle anomalinin tüm yayılımı değerlendirilememekle birlikte, korunmuş anatomik yapılar atlanto-oksipital asimilasyon tanısını destekleyen yeterli morfolojik kanıt sunmuştur. Servikal vertebralarda ve diğer postkraniyal iskelet elemanlarında eşlik eden belirgin bir anomali izlenmemiştir. Bulgular, atlanto-oksipital asimilasyonun postmortem hasar içeren subadult iskeletlerde dahi güvenilir biçimde tanınabileceğini göstermekte; çocukluk çağı kraniovertebral anomalilerine ilişkin sınırlı osteolojik literatüre katkı sağlarken, bu tür nadir anatomik varyasyonların adli kimliklendirme çalışmalarında bireyselleştirici bir özellik olarak değerlendirilebileceğini ortaya koymaktadır.

Atlanto-occipital assimilation (AOA), also known as occipitalization of the atlas, is a congenital craniovertebral junction anomaly characterized by partial or complete fusion of the atlas (C1) with the occipital bone and is an extremely rare skeletal anomaly in subadult osteological material. The aim of this study was to present a case of AOA identified in a subadult skeleton of known age and sex, evaluate its diagnostic features in light of the relevant literature, contribute to increased diagnostic awareness among researchers who may encounter similar cases, and highlight the potential value of this variation for identification in forensic anthropological investigations. The study material consisted of the skeletal remains of an 11-year-old male individual whose identity was confirmed through genetic analyses and who was identified among 180 human skeletons submitted to Dr. Burhan Nalbantoğlu State Hospital Forensic Medicine Service for routine forensic examinations between 2018 and 2026. The skeletal elements were anatomically reassembled, and fragmented bones were reconstructed prior to detailed forensic anthropological examination. Examination revealed complete fusion involving the left atlanto-occipital joint region between the atlas and the occipital bone. Although the full extent of the anomaly could not be assessed because of postmortem fractures and bone loss on the right side, the preserved anatomical structures provided sufficient morphological evidence to support the diagnosis of AOA. No associated anomalies were observed in the cervical vertebrae or other postcranial skeletal elements. The findings demonstrate that AOA can be reliably recognized even in postmortem-damaged subadult skeletal remains, contribute to the limited osteological literature on childhood craniovertebral anomalies, and suggest that such rare skeletal anomalies may serve as individualizing features in forensic identification.